3 - پس از محمّد بن عثمان ، حسين بن روح به نيابت رسيد . او كه از سال 304 ه ، بدين سمت منصوب شد براى مدّت 22 سال از جانب امام به عنوان مرجع شيعيان عمل مىكرد . 4 - پس از آنكه حسين بن روح ، نداى پروردگارش را اجابت گفت . امام عليه السلام ، على بن سمرى را به عنوان جانشين او تعيين كرد . على بن محمّد سه سال در اين منصب باقى ماند و چون وفاتش نزديك شد ، از آن‌حضرت در بارهء كسى كه پس از وى بايد جانشين شود پرسش كرد . امّا آن‌حضرت به وى آگهى داد كه پس از وفات او دورهء غيبت صغرى نيز به پايان مىرسد . در طول سالهاى غيبت صغرى چهار فقيه بزرگ ياد شده ، به نيابت از امام نقش رهبرى را ايفا مىكردند و چه بسا اين مدّت براى تربيت امّت براى گزينش رهبران خود در دورهء غيبت كبرى از ميان فقها ، كسانى را كه از نظر خصوصيتها به نوّاب اربعه بيشتر نزديك باشند ، كافى بوده است . چرا كه ضرورى بود امّت از ميان فقهاى عادل و راسخ در دانش اهل بيت ، و زاهد در دنيا و كسانى كه تبلور تعاليم مكتب هستند ، بتواند كسى را برگزيند . شايد حكمت اين امر در اين نهفته باشد كه ارتباط الهى از وحى به وصايت ( امامت ) و از آن به نيابت خاصّه و پس از آن به نيابت عامه ، درجه بندى مىشود . روزگار پيامبر بزرگ اسلام صلى الله عليه و آله ، روزگار وحى است كه شاهد ماجراهاى عظيمىاست . پس از آنكه كار تبليغ رسالت كامل شد ، ائمه عليهم السلام